ομίχλη...

άσπρη σκιά στον ορίζοντα...

θαμπώνουν τα τείχη που χτίστηκαν γύρω μου...

ελεύθερη σκορπίζομαι στη θαμπάδα της...
στο μυστήριο της φύσης...




για ότι αγάπησα και αγαπώ στο κόσμο αυτό...

ηρεμία...

στη μπουνάτσα της ψυχής μας ...

εκεί στην ερημιά των βράχων...

... καρτερώντας ...

... κι ενώ ο ήλιος λέει την Καληνύχτα του ...

... η μυρωδιά της θάλασσας ...

... ντύθηκε σε ροφό και στείρα για να γίνει το γλέντι της γεύσης ...!!!

άλλη μια δύση...

... προσμονή για το αύριο...

λουλουδάκι μου...

...για κείνα τα λουλούδια που φύτευε στην αυλή Της...
''ομορφούλες'' είναι το όνομά τους...

σπαρμένη αγάπη...

πέφτει η ματιά και ξεχωρίζει την αγάπη...
που είναι σπαρμένη στην σκληράδα της πέτρας...

άγρια κι αυτά... γίνονται μοναδικά με την ήμερη ομορφιά τους...

Άνοιξη!

Τί πιο όμορφο να σου χαρίζει τα πλουμίδια της η Πλάση,
να μαζεύεις μια στιγμούλα ''θησαυρό'' και να την τοποθετείς προς φύλαξη,
στις καταθέσεις της ψυχής σου...

Ένα παπουτσάκι που άνθισε με την ταπεινότητα της φύσης...

Για κείνους που έχουν λουλούδια στα σωθικά...