σπαρμένη αγάπη...

πέφτει η ματιά και ξεχωρίζει την αγάπη...
που είναι σπαρμένη στην σκληράδα της πέτρας...

άγρια κι αυτά... γίνονται μοναδικά με την ήμερη ομορφιά τους...

Άνοιξη!

Τί πιο όμορφο να σου χαρίζει τα πλουμίδια της η Πλάση,
να μαζεύεις μια στιγμούλα ''θησαυρό'' και να την τοποθετείς προς φύλαξη,
στις καταθέσεις της ψυχής σου...

Ένα παπουτσάκι που άνθισε με την ταπεινότητα της φύσης...

Για κείνους που έχουν λουλούδια στα σωθικά...

η ανεμώνη της ανέμης...

είπα να γίνω ανέμη από άγονη μιας και το ξωτικό μου λέει..
μα αφού δεν είσαι άγονη να το αλλάξεις.. το ξανασκέφτηκα.. λίγο
αργά βέβαια μα το άλλαξα.. ξωτικούλι αν δεν σ'αρέσει κι αυτό
να μου το πεις..

(ένα λουλουδάκι από μένα για σας...)

σκέψεις...

... στην ενατένιση ιδέας...

... στον υπέρτατο θαυμασμό...

... στο ανέλπιστο που φαίνεται να χαράζει...

χωρίς λόγια...

...για όσους φορούν φτερά
στα όνειρά τους...

ευχαριστώ...

Φίλοι μου
ευχαριστώ για τα σχόλια και τις επισκέψεις σας.
Συγνώμη που αδυνατώ ν'αφήσω σχόλιο στο δικό σας blog.
Πρόβλημα υγείας με το δεξί χέρι, θα με κρατήσει σε αποχή.
( Τώρα πληκτρολογώ με το αριστερό ). Ελπίζω σύντομα να επικοινωνήσουμε ξανά...

σας εύχομαι καλές γιορτές
και όποια κρυφή επιθυμία σας ευχή μου!...

τρυφερά...

Άλλο ένα τρυφερό χουζούρι... από ψιλοαδέσποτα γατούλια...
είναι Χιωτάκια..

( Roadartist αντί για σχόλιο στο blog σου στο αφιερώνω )