βασίλεμα εν πλω...

Γοργά μας πήγαινε το κύμα
κι ο ήλιος έγερνε στη Δύση
η θάλασσα λες
και ρόδα είχε ανθίσει...

Μέχρι στ' ουρανού την άκρη
σέρνεται η ματιά
όλα μες το απαλό το θάμπος
βυθίζονται σιγά..

Ο γλάρος

( Ένα ποίημα του Λάμπρου Πορφύρα, που γεννήθηκε στη Χίο. Ποτισμένος από Θάλασσα,
αφού η ζωή του ήταν πάντα κοντά της. )

<< Ο κεραυνός με τη φωτιά στο σκοτεινό το θόλο
γράφει μια προσταγή :
Να σπάζουνε τα κύματα στο γκρεμισμένο μόλο
με λυσσασμένη οργή.
Δεν αρμενίζει τίποτε στο στοιχειωμένο αγέρα
και στα θολά νερά.
Μόνο ένας γλάρος που πετά προς τη φωλιά του πέρα
λάμνει τ' άσπρα φτερά.
Δειλή ψυχή, που κάποτε κι εσένα συγκινούσε
μέσα στη τρικυμία.
Το κυπαρίσσι πούγερνε στο χώμα και βογγούσε
για λίγη απανεμιά.
Δεν είχες νιώσει ακόμα εσύ πόσο κι ο άγριος γλάρος
σου μοιάζει γι' αδερφός.
Λευκός στη μπόρα υψώνεται και δεν τον νοιάζει ο χάρος
λευκός σαν Άγιο Φως... >>

Υ.Γ. Για την αγάπη μου για τους γλάρους... γι' αυτά τα υπέροχα πουλιά, που πετούν περισσότερο για την ευχαρίστησή τους... για το αγέρωχο πέταγμά τους που μου κλέβει τη ματιά...

Ουρανός..

.. ντύνεται τ ' αστέρια..
φοράει το σύννεφο..
κρεμιέται το φεγγάρι..
στολίζεται με ήλιο..
ζηλεύει τη θάλασσα
και γίνεται
ένας μπαξές γαλάζιος..

Η Μυροβόλος

Τόπος ονειρεμένος...
( Το εκκλησίδι ο Άγιος Ισίδωρος )

... Σε αγκαλιάζει στοργικά...

Στη θάλασσα σιμά...
Για να πιεις το ουζάκι, συνοδευμένο με κοπανιστή και ξυλαγκουράκι,
παρέα με αγαπημένους, μυρίζοντας το ιώδιο και το ασκοθαλάσσι,
να σου τσερπίζει το πρόσωπο και να ξαναγιεννιέσαι...

Ξερά λιθάρια άγονα, μέσα στην μοναχικότητά τους,
κρύβουν τόση ομορφιά... στην απεραντοσύνη του γαλάζιου...
Φρεσκάρει ο νους, αναδεύει η ψυχή...
( Αντίκρυ, το μικρό νησάκι Αιγνούσα, που το βράδυ τα φωτάκια του μοιάζουν με διαμαντάκια )


Για τον Τόπο μου !

Καρνάγια

Καρνάγια... Καραβοστάσια...
Για κουρασμένα πλεούμενα, ακουμπισμένα στις άκριες
της θάλασσας, σκαριά πελαϊσια, περήφανα ταξιδεμένα...

Θαλασσόδαρτοι σκελετοί, αραδιασμένοι, μυρίζουν αρμύρα
κι όνειρα θαλασσινά...
Εικόνες ανακατωμένες με ξύλο και σκουριά...

Ταρσανάς... Αλλιώτικος κόσμος, ριγμένος στην άκρη του γιαλού,
σκεπασμένος μυστήριο και παράξενα ωραίος...

Η ρέμβη του ξύλου...

... H ρέμβη του ξύλου χαίρεται το γαλάζιο του πελάγου...
Το κυανωπό του ουρανού... Κάτι σαν απόηχος ονείρου...
'' Γι' αλλού κίνησε κι αλλού η Ζωή το πάει...''
Ξεβρασμένο από τη θάλασσα,
σμιλεμένο με κύμα κι αρμύρα,
ξαποσταίνει στη στεριά του...

Όλες οι Ανατολές δικές του..
Κι όλα τ' αστέρια τ' ουρανού, μέχρι να γίνουν στάχτη,
δικά του...

Πινελιές...

... Πινελιές στο πράσινο με γεύση...
Από βατόμουρα !
Όταν αγαπάς τη φύση, όλα τα βρίσκεις όμορφα
και συνειδητοποιείς πόσο απλόχερη είναι η Πλάση !

Δεν της ζητάς και σου δίνει...